Objek Sifar dalam Ketransitifan Bahasa Melayu

Mohd Ra’in bin Shaari

Abstrak

Makalah ini membincangkan fenomena objek sifar dengan kata kerja transitif (KKT) meN-kan dalam bahasa Melayu. Penahu-penahu ter­sohor seperti Za’ba (1965), Asmah Hj. Omar (1993) dan Nik Safiah Karim et al. (1997) telah bersependapat bahawa setiap KKT wajib diikuti oleh objek sebagai penyambut. Walau bagaimanapun, terdapat suatu kontras yang agak nyata dalam kajian oleh Hashim Hj. Musa (1990), Darwis Harahap (1996), dan Wong Khek Seng (1990), iaitu mereka berpendapat bahawa objek selepas KKT boleh dihilangkan atau objek boleh berkeadaan sifar. Justeru, makalah ini mencuba mencari jawapan terhadap permasalahan objek sifar dalam frasa kerja transitif bahasa Melayu. Berdasarkan tinjauan terhadap data korpus berkomputer, didapati bahawa terdapat fenomena objek sifar dalam frasa kerja transitif. Secara tidak langsung, ini membolehkan struktur KKT + Objek Sifar terhasil dalam bahasa Melayu. Bagi menjelaskan perilaku struktur ini, kerangka teori Linguistik Kognitif dan teori Relevans akan diaplikasikan secara eklektik.

Abstract

This article discusses the phenomenon of zero object with the transitive verb meN-kan in the Malay language. Outstanding Malay gram­marians such as Za’ba (1965), Asmah Hj. Omar (1993), and Nik Safiah Karim (1997) shared similar views that each transitive verb must be followed by its complement. However, there are contrastive views as found in the studies done by Hashim Hj. Musa (1990), Darwis Harahap (1996) and Wong Khek Seng (1990) that there can be none or zero object after the transitive verb. Therefore, this article would try to find a solution to the issue of zero object in Malay transitive verb phrase. Based on the findings of the computerized corpus data, it was found that the phenomenon of the zero object in transitive verb phrase is still in existence. Indirectly, this allows the occurrence of the Transitive Verb + Zero Object structure in the Malay language. To describe the characteristics of this structure, the theoretical framework of Cognitive Linguistics and Relevance theory would be eclectically applied.

RUJUKAN

Abdullah Hassan & Liaw Yock Fang, 1994. Nahu Melayu Moden. Petaling Jaya: Penerbit Fajar Bakti.

Asmah Hj. Omar, 1993. Nahu Melayu Mutakhir. Kuala Lumpur: Dewan Bahasa dan Pustaka.

Darwis Harahap, 1996. Pembinaan Kata Kerja dari Sudut Makna. Kuala Lumpur:  Dewan Bahasa dan Pustaka.

Hashim Musa, 1990. Sintaksis Bahasa Melayu: Suatu Huraian Berdasarkan Rumus Struktur Frasa. Kuala Lumpur: Penerbitan Nusantara.

Nik Safiah Karim, Farid M. Onn, Hashim Hj. Musa & Abdul Hamid Mahmood, 1997. Tatabahasa Dewan. Kuala Lumpur: Dewan Bahasa dan Pustaka.

Nor Hashimah Jalaluddin, 1992. Semantik dan Pragmatik: Satu Pengenalan. Kuala Lumpur: Dewan Bahasa dan Pustaka.

Ramli Md. Salleh, 2000. Teori Sintaksis. Bangi: Pusat Pengajian larak Jauh, Universiti Kebangsaan Malaysia.

Sew, J.W., 1999. Kata Kerja: Mempelopori Suatu Penilaian Semantik Baru. Dewan Bahasa. Jun: 530-537.

Sperber D., & Wilson D., 1999. Relevans: Komunikasi dan Kognisi. Terj. Nor Hashimah Jalaluddin. Kuala Lumpur: Dewan Bahasa dan Pustaka.

Van Valin, R, dan LaPolla R , 1997. Syntax: Structure, Meaning & Function. Cam­bridge: Cambridge University Press.

Van Valin R, 1999. “Generalized semantic roles and the syntax-semantics interface”. http://lingujstics. buffalo.edulresearchlrrglvanvalin papersigensemroles.pdf (30 Jun 2003).

Vendler Zeno, 1967. Philosophy in Linguistics. Ithaca: Cornell University Press.

Wong Khek Seng, 1990. Objek dalam Bahasa Melayu. Dewan Bahasa. Julai: 544­ 551.

Za’ba, 1965. Pelita Bahasa Penggall. Kuala Lumpur: Dewan Bahasa dan Pustaka.

(Teks Penuh)

Hantar Maklum Balas Anda