Penggunaan Kata Ganti Nama ‘Dia’ dan ‘Kita’ dalam Pertuturan Kanak-Kanak Melayu: Satu Analisis Pragmatik

Zaitul Azma Zainon Hamzah

Abstrak

Kajian ini bertujuan untuk menganalisis penggunaan kata ganti nama ‘dia’ dan ‘kita’ dalam pertuturan kanak-kanak Melayu. Sampel kajian (KGND) adalah terdiri daripada 25 orang kanak-kanak Tabika Kemas di kawasan Serdang.  Hasil kajian menunjukkan terdapat kekaburan dalam penggunaan KGND ‘dia’ dan ‘kita’ dalam pertuturan kanak-kanak Melayu. KGND ‘dia’ digunakan untuk merujuk orang ketiga, [+manusia], iaitu sebanyak 95 daripada 135 ujaran atau 70.4 peratus yang menggunakan KGND ‘dia’. Manakala dalam konteks yang relevan, KGND ‘dia’ boleh merujuk kepada benda lain yang bukan manusia, [-manusia), iaitu sebanyak 40 daripada 135 ujaran atau 29.6 peratus.  Kekaburan dalam penggunaan KGND 'kita' timbul apabila kanak-­kanak menggunakannya dalam konteks yang berbeza. 'Kita' sebagai KGND pertama digunakan untuk menunjukkan jamak, iaitu sebanyak 110 daripada 144 ujaran atau 76.4 peratus. Di samping itu, sampel juga menggunakan 'kita' sebagai KGND pertama mufrad iaitu sebanyak 34 daripada 144 ujaran atau 23.6 peratus. Kekaburan penggunaan KGND 'dia' dan 'kita' ini dapat diselesaikan dengan menggunakan Rangka Rujuk Silang (RRS) yang terkandung dalam teori relevan.

Abstract

The purpose of the study is to analyse the usage of pronouns 'dia' and 'kita' in Malay childrens' conversation. Twenty five from Tabika Kemas in Serdang were selected. From the research, the findings indicated that there are ambiguities existed in the usage of the pronouns. Pronoun 'dia' is used to refer to third person, [+ animate] i.e. 95 out of 135 utterances or 70.4 percent. Meanwhile, in relevant contexts, pronoun ‘dia’ is also refered to inanimate (-inanimate), i.e. 40 out of 135 utterances or 29.6 percent. The ambiguities in the usage of pronoun ‘kita’ arises when the children used it in different contexts. Pronoun ‘kita’ is used to indi­cate plurality, i.e. 110 out of 144 utterances or 76.4 percent. From the study, it was also found out that ‘kita’ is used for singularity, i.e. 34 out of 144 utterances or 23.6 percent. The ambiguities in the use of ‘dia’ and ‘kita’ could be overcomed with the use of Bridging Cross Reference which is contained in the relevance theory.

RUJUKAN

Asmah Haji Omar, 1995. “Kajian Bahasa Melayu dalam Usaha Mempertingkatkan Mutu Pengajaran Bahasa Melayu”, Kertas Dasar Kongres Bahasa Melayu Sedunia. Kuala Lumpur: Dewan Bahasa dan Pustaka.

Grundy, P., 1995. Doing Pragmatics. Great Britain: Edward Arnold.

Juriah Long, 1993. “Pemerolehan Imbuhan pada Peringkat Prasekolah dan Implikasinya terhadap Pendidikan Bahasa”. Kuala Lumpur: Dewan Bahasa dan Pustaka.

Kementerian Pendidikan Malaysia, 1993. “Garis Panduan Kurikulum Pendidikan Prasekolah Malaysia”. Kuala Lumpur.

Levinson, S., 1978. Pragmatics. Cambridge: Cambridge University Press.

Marsis Muhammad Nasir, 1997. Perkembangan Makna dari Semantik ke Pragmatik. Jurnal Dewan Bahasa, 41 (11): 1008-1022.

Maybin, J., 1994. Children svoices: Talk, knowledge and identity. Dlm D. Graddol,  J. Maybin dan B. Stierer (eds.) Researching Language and Literacy in Sosial Context. Clevedon: Multilingual Matters.

Mey, J., 1993. Pragmatics: An Introduction. Oxford: Blackwell Publishers.  Nor Hashimah Jalaluddin, 1991. “Kekaburan dalam Ganti Nama Melayu Sarawak:  Masalah dan Penyelesaiannya”. Jurnal Dewan Bahasa, 35(10): 873-884.

Nor Hashimah Jalaluddin, 1992. Semantik dan Pragmatik: Satu Pengenalan. Kuala Lumpur: Dewan Bahasa dan Pustaka.

Nor Hashimah Jalaluddin, 1995. Bahasa Jual Beli dalam Perniagaan Runcit: Satu Analisis Semantik dan Pragmatik. Tesis Ph.D. Universiti Malaya, 1995.

Nor Hashimah Jalaluddin, 1998. Bahasa, Sosialisasi, dan Kognitif: Satu Pendekatan Teori Relevan. Jurnal Dewan Bahasa, 42 (12): 1084-1093.

Nor Hashimah Jalaluddin, 1999. Relevan Komunikasi dan Kognisi. Kuala Lumpur: Dewan Bahasa dan Pustaka.

Romaine, S., 1984. The Language of Children and Adolescents: The Acquisition of Communicative Competence. Oxford: Blackwell.

Samarin, W., 1967. Field Linguistics: A Guide to Linguistic Field Work. New York: Holt Rinehart and Winston Inc.

Sperber, D., & Wilson, 1986a. Relevance Theory: Communication & Cognition. Oxford: Basil Balckwell.

Zulkifley Hamid, 1991. “Pentafsiran Makna Pragmatik sebagai Kaedah yang Lebih Lengkap”, Jurnal Dewan Bahasa, Kuala Lumpur, 35(7): 570-575.

(Teks Penuh)

Hantar Maklum Balas Anda